ती माझी आई

ती माझी आई

पदर कसून ती स्वार स्कूटरवर
पाठी तिच्या मी मजेत निर्भीड
काय कशाची कसली चिंता
सोबत माझी आई असता

चाकोरीच्या पुढती जाऊनी
शिकवी आम्हा छंद नवे
खेळ नवे अन काम नवे हे
यापरी अजूनी काय हवे

सळसळता उत्साह तिचा हा
देई आम्हा स्फूर्ती नवी
नाही दिसली कधीच थकली
आई माझी सदा नवी

थोरांमधे नाही रमली
बालांमधे बाल मात्र ती
बालजनांचा मेळावा हा
वागवीत ती सदा भोवती

मऊ भातावर धार तुपाची
खमंग पिठले, चटणी जराशी
अजब तृप्त ती करुन आम्हा
देई तिची ऊबदार कुशी

देणारा हा हात तिचा तो
कधी न पसरला कुणापुढे
प्रत्येकाला हात मदतीचा
देण्या ती हो सदा धडपडे

थकली आता जरी जराशी
चाल मंदही झाली खाशी
तरुणाईला लाजवणारी
हीच असे आई माझी

मुलांवरी या उधळूनी जीवन
विसरुन जाऊन दु:ख उरातून
जीवनसाथी नसतासोबत
तयार केले आम्हा घडवून

सदा हसतमुख असणारी ती
उतारवयी हळवी होई
बांधलेल्या वास्तूचा हा
कळस पाहूनी तॄप्त होई

घाव उराचे झाकून ठेवून
जीवन पुढती चाले जी
स्वयंसिद्धा अन आत्माभिमानी
हिच असे माझी आई
हिच असे माझी आई

माझ्या आईवर लिहिलेली ही माझी कविता. पण ह्याच्या पेक्षाही खूप मोठीये माझी आई

ती माझी आई

मराठी मुलगी

College मधे अनेक mod मुली असतात,
पण जी गोड लाजते,
ती मुलगी मराठी असते.

College मध्ये मुली short top घालतात.
पण जी पाठ दिसू नये म्हणून top खाली ओढते,
ती मुलगी मराठी असते.

College मध्ये मुली jeans घलुन येतात,
पण जि jeans बरोबर पायात पैजण घालते,
ती मुलगी मराठी असते.

College मधे अनेक मुली असतात
पण वात्रटपणा केल्यावए कानाखाली वाजवते
ती मुलगी मराठी असते

कॉलेजमधे अनेक मुली असतात
स्वतःच्या नोट्स सहज दुसरयाला देते
ती मुलगी मराठी असते

शॉपींगलाही अनेक मुली जातात
खर्चाचा विचार करुन फ़क्त कानातलं घेऊन येते
ती मुलगी मराठी असते

हॅपी मदर्स डे ... "आई''ची ममा झाली

"पोळी''च्या ऐवजी मुलं "मॅगी'' चाखू लागली
पिझ्झा, मॅकरोनी, मिरींडा मागू लागली
आईचा वेश बदलला
आईची भाषाही बदलली
ती सरळ कामावरच जाऊ लागली
नोकरी-करिअरमध्ये चमकू लागली
स्मार्ट बनली, कॉन्फिडन्ट झाली
जेवताना निरनिराळ्या विषयांवर स्वतंत्र मतं मांडू लागली
स्वयंपाकाची फार आवड नसताना केवळ मुलांसाठी म्हणून
वेगवेगळे पदार्थ करू लागली
कितीही मॉडर्न झाली तरी आईचं ह्रदय मुलांसाठी तुटणं काही थांबलं नाही. मुलांसाठी वेळप्रसंगी स्वतःच्या इच्छा-आकांक्षा बाजूला ठेवून "ममा'' तिचं "आई''चं काम करत राहिली...जगातलं सर्वोत्तम ते माझ्या मुलांना मिळावं यासाठी प्रयत्न करत राहिली.

प्रत्येकाच्या मनात आईची एक निराळीच जागा असते नाही ! आपल्या आयुष्यात एकटं वाटावं असे प्रसंग जेव्हा येतात तेव्हा हक्काची आई आहेच हे पुरतं माहीत असतं. ती म्हणाली "सगळ ठीक होईल'', की सगळं ठीक होणार असं वाटू लागतं...नव्हे तसं ते होतंच.

आता आईचं मुलांशी असलेलं नातंही किती छान-मोकळं होऊ लागलंय. एक तर आईला स्व'भेट होऊ लागलीय. त्यामुळे मुलांना प्रेमाच्या तुरुंगात न ठेवता, ती स्वतः बहरत मुलांनाही फुलू देते.

लहान असताना सारखी आई लागते, मग टीनएजमध्ये ती म्हणेल त्याच्या विरुद्ध करणं बरोबर वाटतं...हळूहळू नात्यात परिपक्वता येते...आणि आई-मुला-मुलीचं नातं बहरू लागतं.

रोजच्या धबडग्यात आपल्याला फार काही करता येत नाही तसं - आईसाठी खास असं...पण १० मेच्या मदर्स डे`च्या निमित्तानं का होईना ममासाठी काही करावं का? तिला थोडी स्पेस मिळावी म्हणून? म्हणजे तसं मदर्स डे'चं कारण हवंच हे सारं करायला असं नाही...पण...काय हरकत आहे?

तुम्ही तिला काय भेट देणार? आवडीचं पुस्तक? की खूप दिवसांपासून हवी असलेली सीडी?

की झक्कपैकी बाहेर जेवायला घेऊन जाणार? अर्थात स्वतःच्या हातानं काही करून खाऊ घातलंत तरी खूष होईल बरं ममा !

तुम्ही कामात खूप व्यस्त असाल तर तिच्यासाठी म्हणजे इतर काही न करता खास तिच्यासाठी पाच मिनिटं राखून ठेवलीत तरी खूष होईल ती...आणि तुम्हालाही आईबरोबरचे ते क्षण जपून ठेवावेसे वाटतील.

खरं तर आपण हे नातं फार गृहीत धरतो...आई - ती तर आहेच काहीही झालं तरी...ती कधी आजारी पडू शकते, तिला कधी एकटं वाटू शकतं, तिला कधी कंटाळा येऊ शकतो, तिच्या पूर्ण न झालेल्या स्वप्नानं तिच्या डोळ्यात पाणी येऊ शकतं याचं भान नाही राहात आपल्याला...

माझे मरण

माझे मरण
होता श्वासात तेव्हा,
नव्हत कोणी डोकावून बघायला,
आज जेव्हा श्वासच उरला नाही,
तेव्हा आले सगळे बघायला,

नव्हत कोणी रडायला माझ्याबरोबर,
तेव्हा, नव्हत कोणी हसायला,
आज जेव्हा शांतपणे झोपलोय मुक्त होऊन,
तर, आले सगळे टाहो फोडायला,

आज पहा माझा काय थाट!
लोक जमतील मला अंघोळ घालायला,
आयुष्यभर नाही पाहिल कधी कापड,
आज नवीन पांढरे-शुभ्र वस्त्र मला नेसायला,

जेव्हा उपाशी होतो रात्रों-रात्र,
नव्हत कोणी एक घास खाऊ घालायला,
आज जेव्हा भुक मेली माझ्याच बरोबर माझी,
ठेवलाय माझ्यासाठी त्यांनी भात शिजायला,

जन्मभर लाथा मारून गेले जे मला,
आज आले माझ्या पाया पडायला,
शब्दाचाही आधार नाही दिला ज्यांनी,
आज चौघे-चौघे आले मला धरायला,

आज काय किम्मत 'त्या' रडण्याला?,
आज काय किम्मत 'त्या' छाताड झोडण्याला?,
ज्या घरात रहातच नाही आज कोणी,
आज काय किम्मत 'ती' घरपूजा करण्याला?

लग्नानंतर बघा कशी ही Life घेते पूर्ण Twist

लग्नानंतर बघा कशी ही Life घेते पूर्ण Twist
कवितेच्याही वाहित सापडते, या महिन्याची किराणा लिस्ट..

लग्नानंतर रोज ऐकणे, "तू पूर्वीसारखा राहिला नाही"
तूही होतीस पूर्वीच सुंदर, फरक तिने हा पहिला नाही

सायंकाळी नियम्बद्धाशी, न चुकाणारी रोजची कटकट
दुर्लक्षितशी सुरु राहते, अखंड, अनंत सदैव वटवट

टोमणे झाले मित्र मला, घराणे झाले शिव्यान्ना जागा
उद्धरले तू सर्व कुळान्ना, अखेरीस मी तुलाच त्रागा...

नेहमीच माझी सत्व परीक्षा, परस्त्रीवरुनी अन् ऑफिसमध्ये
कोण राम अन कोण ही सीता, रामच जळतो अग्निमध्ये....

तूच म्हणाली कर ना कविता, सख्या कधी तू माझ्या वर..
म्हणुन सांगतो ऐक प्रिये... आणि "जा चहा कर...!!!!"

कवी : अद्न्यात